Χρήστος Κούκης (Το μεγάλο παράδοξο του ήλιου, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα 2013)

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου

Χρήστος Κούκης, Το μεγάλο παράδοξο του ήλιου

Χρήστος Κούκης, Το μεγάλο παράδοξο του ήλιου

Χρήστος Κούκης
(Το μεγάλο παράδοξο του ήλιου, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα 2013)

Αισθάνεται κανείς μιαν αιώρηση, μια ριψοκίνδυνη και συνάμα γοητευτική αιώρηση του ποιητικού υποκειμένου ανάμεσα σε έννοιες που, απελευθερωμένες από το όποιο χρηστικό τους απόβαρο, προσφέρονται για επιβεβαιώσεις της υπερβατικής, μέσω της τέχνης -ίσως και της φιλοσοφίας-, δύναμης της ομορφιάς.
Κι ακόμη, αισθάνεται να επιχειρούνται αλλεπάλληλες, κυκλοειδείς, προσεγγίσεις, φιλοσοφικών ή απλώς φιλοσοφιζουσών προθέσεων, των διάσπαρτων, γύρω από τη ζωή και γύρω από τον θάνατο, εκδοχών και μηνυμάτων• κι όλ’ αυτά με προφανή την αγωνία του χρόνου να υποστασιοποιηθεί, μέσω της γλώσσας, στο πεδίο της ποίησης.
Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις που έκανα διαβάζοντας τη δεύτερη ποιητική συλλογή του νέου ποιητή Χρήστου Κούκη, ευχάριστα παραξενεμένος για την πρόωρα ωριμασμένη -και γόνιμη ποιητικά- νηφάλια εγκαρτέρησή του μπροστά στην εναλλαγή των ομόκεντρων κύκλων της ζωής και του θανάτου, καθώς και για την αβίαστα προκύπτουσα ποιητική εκδοχή της υπαρξιακής -ατομικής και συλλογικής- αγωνίας του. Μάλιστα, παραξενεμένος ευχάριστα ακόμη περισσότερο στη διαπίστωση ότι, μολονότι φαίνεται να έχει επίγνωση των δίσεκτων καιρών που διανύουμε, μολονότι κάτω από τον νηφάλιο λόγο του θροΐζει η αγωνία του ανθρώπου που μετέχει της ιστορίας, διασχίζοντάς την με λέμβο το παρόν του, δεν απελπίζεται. Απεναντίας, μοιάζει να προσέρχεται στον χώρο της ποίησης εμπνευσμένος και ωθημένος από ένα νεανικό και προσώρας ανόθευτο όραμα της ελευθερίας αλλά και της ομορφιάς, αφού, για τον Χρήστο Κούκη, ελευθερία και ομορφιά είναι δύο έννοιες απολύτως ταυτόσημες.
Θα πρόσθετα, ακόμη, ότι, στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μιαν ιδιοτύπως ελιοτική προσέγγιση του χρόνου (έτσι καθώς εναλλάσσονται και εντέλει ταυτίζονται απολύτως διαφορετικές χρονικές εκδοχές της ζωής του ποιητικού υποκειμένου και της ζωής γενικά) και του τόπου• με την έννοια ότι στο κέντρο ενός ακατάπαυστα περιστρεφόμενου και τελετουργικά εναλλασσόμενου κόσμου η γραφή, η ποίηση (σαν μια νησίδα συνθεμένη από ψηφίδες της παιδικής, της νεανικής και της ώριμης ηλικίας) αποτελεί το ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι η ποίηση του Κούκη είναι μία ποίηση ευρύστερνη και ευρύχωρη τόσο, όσο χρειάζεται για να είναι εφικτή η άνετη συνύπαρξη του ποιητικού εγώ με τους άλλους, για να είναι ανά πάσα στιγμή πραγματοποιήσιμες ευκταίες ή και ανεπιθύμητες καταστάσεις, συναντήσεις και συνευρέσεις προσώπων. Για να μπορούν να έχουν την αρμόζουσα θέση (και λειτουργικότητα) οι μεγάλοι και οι μικροί, προφανείς ή τεκμαιρόμενοι ύμνοι στις συμπτωματικές και αναπάντεχες, μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας, συνυπάρξεις της αγάπης και της ομορφιάς, για να υπάρχει πάντα διαθέσιμος χώρος υποδοχής των οδυνηρών συμπτωμάτων της ζωής και των συνθηκών που προετοιμάζουν το συνταίριασμα του εφικτού με το ανέφικτο, στην κορύφωση του οποίου ο έρωτας και η ομορφιά απεγκλωβίζονται από τη φθαρτή τους ύλη, γίνονται σύμβολα της αθωότητας, για να αρχίζει εξ αρχής το αιώνιο παιχνίδι της ζωής και του θανάτου, αφού ο ποιητή γνωρίζει ότι η αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο διασχίζοντας και συνθέτοντας ζεύγη των αντιθέτων.

 

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: