ΕMMANUEL MOSES

ΕMMANUEL MOSES

(1959-  )

―Μετάφραση: Γιώργος Αναγνώστου―

ΕMMANUEL MOSES

Γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα το 1959. Πέρασε το πρώτα χρόνια της ζωής του στο Παρίσι και στα εννιά του έφυγε με τους γονείς του  που μετανάστευσαν στο Ισραήλ.

Εκεί έκανε σπουδές Ιστορίας. Το 1986 επέστρεψε στο Παρίσι. Τα πρώτα του δημοσιεύματα ήταν ποιήματα, ύστερα στράφηκε προς το μυθιστόρημα. Είναι μεταφραστής της σύγχρονης Εβραϊκής Λογοτεχνίας. Ο πατέρας του ήταν ο φιλόσοφος Στέφανος Μoses και η μητέρα του γνωστή καλλιτέχνις. Πολυγραφότατος συγγραφέας, εδημοσίευσε πάνω από 25 βιβλία – ποίηση, μυθιστόρημα, δοκίμια, μελέτες.

Έχει πάρει αρκετά βραβεία για τα έργα του. Η ποίησή του διακρίνεται για μια φιλοσοφική διάθεση. Τα ποιήματά του είναι κατά βάση λυρικά, αλλά μερικές φορές μοιάζουν με μικρά διηγήματα.

 

 

Τρία ποιήματα από το Βιβλίο Sombre comme le temps

(Εκδόσεις nrf Gallimard, Paris 2014)

 

ΑΝΟΙΞΤΕ ΜΟΥ

 

Ανοίξτε μου, είμαι κλεισμένος απ’ έξω

Ανοίξτε μου, δε φτάνω ως την έξοδο του κόσμου

Ανοίξτε μου, αιχμάλωτο η ζωή με κρατάει

Ανοίξτε μου, πώς να ξεφύγω απ’ το χάος το πολύμορφο;

Ανοίξτε μου, είμαι κλειδωμένος μες στο βράδυ

Ανοίξτε μου, ο αέρας από κάθε μεριά με πιέζει

Ανοίξτε μου, είμαι των χρόνων μου φυλακισμένος

Ανοίξτε μου, πολύ μακριά από το θάνατο μ’ έχουνε διώξει

Κι ανάμεσα στους τοίχους μιας καμαρούλας στενόμακρης

σαν το διάδρομο των ημερών γυρνάω.

 

 

ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

 

Πώς λέν στη γλώσσα των νεκρών αγάπη;

Πώς λέν ζωή;

Πώς λένε πόνος, νοσταλγία, θλίψη, παρελθόν;

Πώς λένε ουρανό και θάλασσα; Πώς λένε χιόνι γαλαζωπό;

Μια μέρα των νεκρών τη γλώσσα θα μάθω

Το λεξικό και τη γραμματική της

Και θα μπορέσω τα ποιήματά μου στη γλώσσα των νεκρών

να μεταφράσω

Να γράψω απ’ ευθείας θα μπορέσω στων νεκρών τη γλώσσα

Οι ζωντανοί νομίζουν πως είναι οι νεκροί μουγγοί

Κι όμως αυτοί δεν σταματήσαν να μιλάνε

Πιο φλύαροι πραγματικά άλλοι απ’ τους νεκρούς δεν είναι

Όμως τη δύσκολη πρέπει τη γλώσσα τους να καταλάβεις

Τη γλώσσα τους που στο μακρύ διάδρομο της σιωπής

περνάει

Όταν τη γλώσσα των νεκρών θα μιλάω

Ένα εγχειρίδιο θα γράψω που θα τ’ ονομάσω:

Η γλώσσα των νεκρών χωρίς κόπο.

 

Οι νεκροί ξεχνούν τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα

Οι νεκροί ξεχνούνε τη βαλίτσα τους

Οι νεκροί ξεχνούν το διαβατήριό τους και το δίπλωμα

οδήγησης

Οι νεκροί ξεχνούνε τα λεφτά τους

Οι νεκροί ξεχνούν ακόμα να ντυθούν πριν φύγουν

Οι νεκροί είναι μια σκέτη αφηρημάδα.

 

 

 

Ε Σ Υ

 

Κατέθεσα στους ώμους σου ένα φιλί

Κατέθεσα στο γραμματοκιβώτιό σου ένα τραγούδι

Κατέθεσα στο τραπέζι ένα τσιγάρο

 

Είμαι το φιλί που θέλει να σε ξυπνά

Είμαι το τραγούδι που θέλει να σε κάνει να χορεύεις

Είμαι το τσιγάρο που θέλει να σε φωτίζει

 

Και πολύ λαχταρώ να σου γράψω λόγια σαν το ρακί δυνατά

Όλα μου λαχταρώ πολύ τα λόγια να σου δώσω

Πεντακόσια πενήντα έχω απ’ αυτά και μου αδειάζουν

τη ζωή μου

 

Θα σε χάσω μες στο χιόνι

Θα σε χάσω στην άκρη του δρόμου

Ή ίσως στο τέλος του δρόμου

 

Θέλω αυτό που παίζουνε όταν το τραίνο αναχωρεί

Θέλω αυτό που παίζουνε στο δέντρο

Που της αθανασίας το μυστικό κατέχει

 

Μια μέρα θα σκίσεις τα πάντα

Το λαμπερό το παρελθόν και το παρόν το σκοτεινό

Την καρδιά σου και τη σκιά της καρδιά σου

 

Είσαι η κόρη μου, η μητέρα μου, η ερωμένη μου

Είσαι η άμμος εκείνη που μες από τα δάχτυλά μου φεύγει

Είσαι το νερό που με ξεριζώνει και με παρασέρνει

 

 

Γαλλία, Aix en-Provence, 17-05-2016

Advertisements

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: