Εύα Μοδινού (Για πάντα (Ποίηση σε επτά πράξεις), Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα 2012)

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου

Εύα Μοδινού, Για πάντα (Ποίηση σε επτά πράξεις)

Εύα Μοδινού, Για πάντα (Ποίηση σε επτά πράξεις)

 

Εύα Μοδινού
(Για πάντα (Ποίηση σε επτά πράξεις), Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα 2012)

Ένα φιλόδοξο συνθετικό ποίημα είναι το πρόσφατο βιβλίο της Εύας Μοδινού, χωρισμένο σε επτά πράξεις, καθεμιά από τις οποίες αποτελεί την πτυχή ενός ενιαίου δράματος, εκτυλισσόμενου αφενός στο ατομικό, εσωτερικό, πλαίσιο του πενθούντος ποιητικού υποκειμένου και αφετέρου στο ευρύτερα νοούμενο πλαίσιο της ανθρώπινης οδύνης μπροστά στην αναπόφευκτη κι ωστόσο πάντοτε αναπάντεχη έλευση του θανάτου• αποτελεί τη στάση, θα έλεγα, μιας οδυνηρής και συνάμα αυτογνωσιακής, μέσω του θανάτου, πορείας.
Μέσω του θανάτου -και όχι προς τον θάνατο- αυτογνωσιακής πορείας, που πραγματοποιείται κατά τις επιταγές ενός αυστηρού, απαρέγκλητου, τελετουργικού, για τη συγκρότηση του οποίου συνέβαλλαν στοιχεία και σύμβολα διαφορετικών προελεύσεων (μυθολογικών, θρησκευτικών κλπ.), πρόσφορα ωστόσο για την ενοποίηση και την οργάνωση ενός υπέρογκου πένθους, που, υπό διαφορετικές συνθήκες, θα διαχεόταν ασύνταχτο με αφορμή παροδικές συγκινησιακές και συναισθηματικές, πραγματικές ή νομιζόμενες, κορυφώσεις.
Θα έλεγε κανείς ότι η ποιήτρια κατανέμει με αξιοθαύμαστη εγκράτεια το πένθος της σε προσχεδιασμένες υποδοχές-φόρμες, ή ότι το ίδιο το πένθος που την διακατέχει, από τον φόβο της συναισθηματικής διάχυσης και αποδυνάμωσής του, σαν από ένστικτο, αυτοσυγκρατείται και εκλύεται, έχοντας πριν περιβληθεί με το επιβαλλόμενο τελετουργικό του ένδυμα, για να προκύψει κατανεμημένο σε αυτόνομες αισθητικές μονάδες, δηλαδή στα επιμέρους ποιήματα.
Όπως κι αν έχει, όποια διαδικασία κι αν τηρήθηκε, γεγονός είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κάθε άλλο παρά συνηθισμένο συνθετικό επίτευγμα. Μπροστά σε μια ποιητική σύνθεση, χωρισμένη σε επτά πράξεις («Ο μύθος του ανθρώπου», «Η εξουσία του σκότους», «Αποκαθήλωση», «Θρήνος», «Η αγάπη», «Αρχαία σκηνή» και «Έξοδος»), σε καθεμιά από τις οποίες ολοκληρώνεται και μια διαφορετική σκηνή ενός ενιαίου δράματος τελετουργικά συγκροτημένου, προκειμένου να κατευναστεί η οδύνη της ποιήτριας κι έτσι, κατευνασμένη, να προκύψει αισθητικά δικαιωμένη στο πεδίο της ποίησης.

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: